Ölümü unuttuk ve sesimiz yükseldi

Bir davaya tutuştu kemik parçaları

Düşmanı olduk makamlardaki kibrin

Yumruklar patladı göz bebeklerimizde

İnsanlar kendini astı her gece

Unutmadık, gerçeğin kavgasıydı rüyalar

Ölümü unuttuk ve koşmaya başladık

Her gün aynı mezar taşında ağladık

Kurtulmak ne mümkündü yarıştan,

Filler tepişti durmadan,

Kan ile yıkanıp, gözyaşıyla durulanan,

Unutmadık, dünyanın aynasıydı vicdan.

0 cevaplar

Cevapla

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak.